Bırakmışım kendimi rüzgara o gemiyle birlikte geminin ortasında duran beni nereye götürürse ben oraya gidiyorum ve hiç itiraz etmiyorum ona hiç tepki vermiyorum.
Bir kardan adam gibiyim adeta onun gibi sadece öylesine duruyorum ortada...
Yanımdan gelip geçenler var bir sürü insan gelip geçiyor bense öylece duruyorum ama durmam düşünebilmeme engel değil "vay be" diyorum kendi kendime "kimler geldi kimler geçiyor buralardan" ve sonra biri çarpıyor gözüme ölece karşımda durmaya başlıyor ne bir adım geri atıyor ne de bir adım ileri...
Sadece duruyor öyle...ama rüzgarımı engelliyor benim,rüzgarımla temasımı engelliyor.bense kıpırdayamıyorum sadece avaz avaz çığlık atıyorum.İçimden "ya bir adım geri git ya da bir adım ileri gel" diye bağırıyorum."öylece durursan orda bir kardan adam gibi donuk bedenimi eritir yok edersin rüzgarın yolculuğuyla birlikte hareket etmemi engellersin"...
ama nafile boşuna bağırıyorum duyuramadıktan sonra...oysa ne güzel ortasındaydım bir geminin rotam yoktu sadece donuk bedenime hükmeden futursuz bir rüzgarım vardı ve yanımdan gelip geçenler...
Oysa şimdi eriyip gitmekteyim bir kardan adam gibi ne yanımdan geçenleri görebiliyorum ne de rüzgarı hissedebiliyorum,geminin ortasında bile duramıyorum artık sadece karşımda duran biri var ne bir adım geri ne bir adım ileri...
o yerini bulmuş belki ama rüzgarı yok etmiş haberi yok ve böyle giderse haberi de olmayacak...
Ve... KAÇINILMAZ SON GEMİ DERİNLİKLERE DOĞRU BATACAK...
